Algemeen

Uw raadslid gaat op reis

D66 zal niet aanwezig zijn bij de raadsvergadering in juni. Uw raadslid gaat 10 weken op reis. Als eenmansfractie  ben je dan ineens helemaal niet meer vertegenwoordigd. Maar de voorbereiding van de reis die door Italie, Griekenland, Klein Azie en he Midden Oosten voert, zet me wel aan het denken.

Reizen door het Midden-Oosten vraagt om behoedzaamheid. Zo is het niet erg handig om een Israelisch visum van te voren aan te vragen. Want dan kom je Syrie niet meer binnen en Libanon waarschijnlijk ook niet. Gelukkig kan je dit visum bij de grens kopen en doen Jordanie en Egypte niet moeilijk (zegt men, we zullen zien). En blijkbaar kan je ook een Jordaans visum bij de grens kopen, maar niet bij alle grensposten:( Voor de zekerheid maar vooraf regelen, net als Egypte. Want die kan je wel op het vliegveld kopen, maar ja, ik kom per boot denk ik. En Syrie… die vraagt een doos vol papierwerk en bewijsjes van verblijf en reis en die heb ik niet.  Albanie en Macedonie willen ook al weten waarheen ik ga en waar ik verblijf. Wat is dat toch met die (ex)dictaturen. Als Europeaan blijk ik niet meer gewend aan grensposten, aan visa en aan de vragen om een Ausweis.

Grenzen zijn maar rare constructen. Het zijn lijnen op de kaart, die je in het landschap niet terugvindt. Behalve bij landen waarvan de heersers de ideologie aanhangen dat de werkelijkheid naar het plan te buigen is, het landschap naar de kaart. Heersers die de maakbaarheid tot in het land willen graveren. Ze bouwen muren, maken hekken en ijzeren gordijnen. En er zijn er die geloven dat die grenzen dan echte dingen zijn. Grenzen zijn de grenzen van de macht. In de natiestaat, wat uberhaupt een eng concept is, valt de grens samen met de definitie. De natiestaat is een geografisch beperkt geweldsmonopolie. Binnen de grens is er iemand de baas. Wetten gelden tot de grens, en daarbuiten is er plots een andere juridische werkelijkheid. Opmerkelijk is dat met de val van de Muur, de verwondering hierover verdwenen lijkt. “Alleen de vogels vliegen van Oost- naar West Berlijn, omdat er soms brood ligt bij de Gedachtniskirche, soms op het Alexanderplein”. Grenzen zijn middelen tot insluiting en buitensluiting. Rechten gelden tot aan de grens. Vrijheid tot aan de grens. Nationaal-liberalisme. Zoals Thomas Mann al in 1940 waarschuwt: “if ever Fascism should come to America, it will come in the name of Freedom.” Wij hebben nu zo’n Partij van de Vrijheid. Dat is Orwelliaanse Newspeak. Het woord vrijheid is ineens iets heel anders gaan betekenen. De vrijheid om te gaan en staan waar je wilt, om te wonen waar je kan en te werken waar er emplooi is, is ineens niet meer begrepen in het vrijheidsbegrip. Maar het zijn niet alleen liberalen die hun idealen kwijt zijn. Ook de broederschap reikt tot aan de grens en niet verder bij het Nationaal Christelijk Appel. Geen Samaritanen hier, alleen Levieten. En de socialisten zijn nog erger: de gelijkheid strekt tot aan de grens. Voorbij zijn de idealen van de Internationale. Het is hebben en houden en de hongerigen in eigen land laten creperen of deporteren mochten ze de euvele moed hebben om een grens over te steken. Als het niet zo beladen zou klinken, zou je dat toch Nationaal-Socialisme moeten noemen. Grenzen zijn middelen tot zingeving. Het verdeelt de wereld in binnen- en buitenlanders. In wij en zij. Het Algemeen Dagblad kopt: “alle Nederlanders gered uit zinkend cruiseschip”. Grenzen leiden tot ontmenselijk van de Ander. Het is maar een buitenlander, dus zijn dood is niet van belang. De buitenlander is de archetypische Ander in Lacan’s termen. Hij spreekt onze taal niet, dus hoef ik hem ook niet te verstaan, niet te begrijpen. We juichen niet voor de beste sporter, maar voor een landgenoot. Alsof het toeval dat hem binnen onze geografische cirkel heeft gebracht het oordeel over de sportieve prestatie overbodig maakt. En zo leiden grenzen tot excessen als the voice of Holland, ik hou van Holland en weet ik hoeveel nationalistische quizzen en spellen en shows op de “nationale” TV. God zij met ons. En niet met de ander. Welke christen heeft dit ooit met droge ogen op een gulden durven graveren? En nu moet ik visa aanvragen. Elke aanvraag is een bevestiging van de legitimiteit van een dictatuur, een voormalige dictatuur of een schijndemocratie. Albanie, Macedonie, Turkije, Jordanie, Syrie, Libanon, Israel, Egypte. Dit doet pijn. Maar een waardevolle observatie: in deze landen zijn de kaartenmakers nog aan de macht en dat maakt alert op de onderliggende structuren. Het laat zien hoe de mechanismen van in- en buitensluiten werken. In het land van de schijnvrijheid zijn de mechanismen aan het zicht onttrokken, maar net zo van kracht.

Lokaal

zaterdag 4 februari 2012

Columns van de voorzitter

Landelijk leuteren Het kabinet heeft een echte uitvinding gedaan. Een variant op het oer-hollandse polderen. Tot voor kort werd er gepolderd als maatschappelijke groepen tegengestelde belangen wilden overbruggen om een groot algemeen onderschreven ...     lees verder

zaterdag 4 februari 2012

Digitaal vergaderen in Zeewolde

Zeewolde is gestart met een pilot papierloos werken. Sinds kort mogen enkele raadsleden met een iPad werken. Vanaf deze maand zijn de raadsagenda en -stukken een stuk gemakkelijker te benaderen op een nieuw Raads Informatie Systeem. D66 juicht dit ...     lees verder

zondag 1 januari 2012

Onze lokale raadsleden

Ons Zeewoldens raadslid is Ron Zwart. Hierbij wordt hij ondersteund door onze steunfractie. De gemeenteraad vergaderd meestal 1 keer per maand, voorafgegaan door drie comissievergaderingen. Zes leden van de steunfractie zijn ook commissielid cq ...     lees verder

zondag 1 januari 2012

Onze lokale D66 partij

Berichtgeving lokale partij. Een bericht over wat er bij de lokale partij speelt. Wie is waar nodig en andere soorten nieuwtjes komen in deze categorie terug. Berichtgeving lokale partij. Een bericht over wat er bij de lokale partij speelt. Wie is ...     lees verder

Landelijk